Fibremaxxing: wat de trend goed doet en waar hij de grens overgaat

Als je dit jaar enigszins op sociale media bent geweest, ben je vast wel ergens tegen fibremaxxing aangelopen. Het idee is simpel: zorg dat je bij elke maaltijd zoveel mogelijk vezels binnenkrijgt. Chiazaadjes gaan in alles, linzen vervangen pasta en mensen delen hun dagelijkse vezelopbrengst zoals ze vroeger hun stappentelling deelden.

Zoals de meeste voedingshypes begon het vanuit een goed idee, maar vervolgens ging het een beetje door. Dit is wat er goed gaat, waar het te ver gaat en hoe je het op een verstandige manier aanpakt.

Wat de richtlijnen zeggen

De richtlijnen van de Britse overheid adviseren volwassenen om 30 g vezels per dag te eten. Voor kinderen wordt door de British Dietetic Association ongeveer 15 g per dag aanbevolen vanaf twee jaar, 20 g voor basisschoolkinderen en 25 g voor middelbare schoolkinderen.

De meeste van ons komen daar niet eens in de buurt. Volgens de British Dietetic Association eet de gemiddelde volwassene in het VK ongeveer 18 g per dag, wat ruwweg 60% van de doelstelling is. Dat gat is de reden dat fibremaxxing bestaat, en het is een reëel gat.

Wat fibremaxxing goed doet

Op zijn best zorgt fibremaxxing ervoor dat mensen anders naar eten gaan kijken. In plaats van te vragen wat je moet schrappen, vraagt het wat je kunt toevoegen. Dat leidt mensen vaak naar onbewerkte producten: havermout, bonen, linzen, zaden, fruit en groenten.

Het heeft er ook voor gezorgd dat mensen etiketten gaan lezen. In het VK mag een voedingsmiddel alleen als 'vezelrijk' worden aangeduid als het minstens 6 g vezels per 100 g bevat, en als 'vezelbron' als het minstens 3 g bevat. Zodra je begint te controleren, merk je hoe weinig vezels veel alledaagse bewerkte voedingsmiddelen bevatten.

Waar het te ver gaat

Sommige varianten van de hype mikken op 60 g, 70 g of zelfs 80 g vezels per dag, ver boven de 30 g die in de richtlijnen staat. Er is geen bewijs dat het verdubbelen van de aanbevolen hoeveelheid extra voordelen oplevert, en het Institute for Optimum Nutrition waarschuwt dat een zo hoge inname winderigheid, krampen en andere spijsverteringsproblemen kan veroorzaken.

Het andere probleem is hoe mensen daar komen. Veel fibremaxxing-routines vertrouwen op vezelpoeders en supplementen in plaats van op eten. Een lepel poeder levert grammen op, maar niet de eiwitten, vitaminen, mineralen en variatie die je ook krijgt met een kom linzen of een handje zaden.

Snelheid is ook belangrijk. Als je huidige dieet weinig vezels bevat en je die plotseling verdrievoudigt, zul je dat merken. De British Dietetic Association adviseert om de vezelinname geleidelijk te verhogen om winderigheid en winderigheid te voorkomen.

Hoe je het op een verstandige manier aanpakt

Mik op 30 g, niet meer. Van 18 g naar 30 g gaan is voor de meeste mensen al een grote verandering, en dat is wat de richtlijnen aanbevelen.

Bouw het langzaam op. Voeg één vezelrijk product tegelijk toe en geef jezelf een paar weken om eraan te wennen.

Drink voldoende. De British Dietetic Association adviseert om voldoende te drinken zodat vezels hun werk goed kunnen doen.

Kies eten boven poeders. Havermout bij het ontbijt, linzen in je soep, bonen in je chili en zaden op je salade brengen je al een heel eind.

Varieer. Verschillende producten bevatten verschillende soorten vezels, dus variatie is even belangrijk als het totaal.

Vraag een professional als dat nodig is. De British Dietetic Association raadt aan een diëtist te raadplegen als je een aandoening hebt zoals IBD of inflammatoire darmziekte, of als je niet zeker weet hoeveel vezels voor jou goed zijn.

Dus, moet je het proberen?

Fibremaxxing heeft gelijk dat de meeste van ons meer vezels nodig hebben. Het heeft ongelijk dat meer altijd beter is. Mik op de 30 g die de richtlijnen aanbevelen, kom daar geleidelijk aan en haal het uit echt eten in plaats van uit een pot poeder.

Voor een eenvoudig dagmenu dat 30 g oplevert, zie hoe je 30 g vezels per dag uit echt eten haalt.